İsyankar Bir Dönem ve Mezarlık Olmuş Kalbim

Şimdi kalbim dolu bir mezarlık her bir mezar taşında ruhumdan bir parça öldü. Kanayan kalbimin suladığı çürük güllerle dolu ıssız güneşsiz bir mezarlığım artık ben. Titrek ellerim klavyeye her bir dokunduğunda çıkan ses hiç bitmesin istiyorum. Tuşlara her bir dokunuşumda biraz daha ağlıyorum. Sanki yıllarca dokunmam gerekiyor bu tuşlara, aşındırmam gerekiyor. Sonra diyebilirim belki insanlara, bu kadar aşındım işte ben de. Belki o zaman anlarlar. Hislerim sanki bir duvar gibi. Ben mi ona çarpıyorum yoksa o mu benim üzerime devriliyor bilemiyorum. Çok korkuyorum. Aşık oldum, aşık oldum ve tekrar oldum. Her seferinde onsuz olmak istemediğimi düşündüm. Çünkü artık değer verilmeye filmlerde izlediğim, kitaplarda okuduğum, yanı başımdaki insanların yaşadığı şeyleri yaşamaya ihtiyacım var. Kendime kızgınım. Keşke mücadele etseydim diyorum. Ama mücadele etmek için çok geç olduğunu düşünüyorum. Tanrım tekrar yazmalı mıyım? Neden bu kadar çaresiz hissediyoum. Sil baştan başlamak istemiyorum. Yeniden birine aşık olmak yeniden ümitlenmek istemiyorum. Yeniden aşık olmak bile acıtıyor. Artık bitsin istiyorum. Yalvarıyorum tanrım sana lütfen bitsin artık. Kime yalvarabilirim ki, kime derdimi anlatabilirim ki? Whatsapp profil fotoğraflarına uzaktan uzaktan bakmak… Birinin elini tutmak istiyorum, gözlerine bakmak, yorgun bir günün sonrası otobüste omzunda uyuyakalmak istiyorum. Çok şey istiyorum. Yaşayamadığım ve yaşayamayacağımdan korktuğum çok şey istiyorum. Aptal arkadaşlarımın zannettiği kişi değilim. Ben Juilet’im kırgın bir gelin, Romeo’yum çaresiz bir damat. alnımı alnına dayayıp onun varlığını hissetmek istiyorum. Belki birlikte yemek yapmak, film tartışmak, ufak sürprizler ve gülücükler…O gülerken dudaklarını ve dişlerini izlemek istiyorum. En çok da gülerken ki gözlerini görmek. Ben güldüğümde beni izlesin istiyorum. Sevgi ve kuvvetli bir sevgi… Bir yol istiyorum ben iki kişilik ayrımları ve çıkmazları olmayan düz devam eden bir yol. İki kişinin başladığı ve ayrılamayacakları tek yönlü bir yol. Kendimle bütün olmak istiyorum ama bir bütünüm de o olsun istiyorum. Bunları yazmak istemiyorum. Kaç gece kaç aşkla hayaller kurarak kendimi avuttum. Ya da kaç kişinin koynunda kendime değer aradım. Hayattan nefret ediyorum. Arkadaşlarımdan nefret ediyorum. Hem de hepsinden nefret ediyorum. Beni anlayacak bir canlıya hasrettim ama artık değilim. İnsanların beni anlamasını istemiyorum. Yaşamak istiyorum. Kabullenmek istemiyorum, kendimi böyle sevmek istemiyorum. Bana kaderin sunduğu hayatı istemiyorum. İsyan ediyorum. Sessiz çığlıklarım artık klavyenin tuş seslerine dönüştü. Ben artık bitiyorum. Bundan çok korkuyorum.