Duvar

Duvarlar örüyorsun; insanlara, aşklara, hayallere karşı. Çünkü acıttı her biri. Önce insanlar acıttı sonra aşk acıttı, en son da her birinin acısıyla olmayacağını anladığın hayallerin acıttı. Öğrendim diyorsun hayatı, anladım. Artık inanmayacağım, gerçekçi bakıyorum hayata, gerçek hedefler koyuyorum, bir beklentim yok. Ya da tek beklentim kendimim diyorsun. Duvarlar örüyorsun hayallere, her seferinde bir tuğla daha ekliyorsun. En sonunda güneş kayboluyor, sonsuzluk kayboluyor. Duvar var önünde. Güneş duvarın ardında ama huzurlusun yine de, güvendesin. Biliyorsun artık fırtınalar hep dışarıda, duvarın ardında. Burası iyi. Artık kimse üzemez seni. Ama bir gün duvarda bir çatlak açılıyor anlıyorsun her şeye hazırlıklı değilsin aslında kendini daha iyi alıştırmalısın hayata. Sonra bir çatlak ve bir çatlak daha… Ve sonra duvar yıkılıyor… Kaçamıyorsun bunu da anlıyorsun. O zaman savaş vakti gelmiş demektir. Fırtınaya karşı savaş. İşte hayat buydu! O zaman anlıyorsun, çok geç olduğunda.