Kelimeler

Kelimelerin olmadığı bir dünyadayım. Güneş her sabah ki gibi penceremden içeriye giriyor. Işığı gören gözlerim için tek bir anlamı var, yaşıyorum. Kalkıp hayatıma devam ediyorum. Arkadaşlarıma günaydın diyorum. Fiziksel olarak insanın sırtındaki en büyük yük havadır. Vücutlarımız bu basınca alışmıştır. Ancak yaşamak için her saniye soluduğumuz bu yüke çok ihtiyacımız var. İşte hayattaki ironiyi böyle keşfediyorum ben. Yaşıyoruz, yaşıyorum acılarla. Sırtımdaki onlarca yüke rağmen gülüyorum bazen, sanki onlar hiç yokmuşçsasına. Ruhum unutuveriyor bazen, sonra kalbimde küçük bir sızıyla yeniden hatırlıyorum, yüzüm düşüyor. Kelimeler yardımcı olamaz bana. Çünkü onlar yok, kelimeler sadece birer maske. Onlar gerçeğin maskesi bir kamuflajı gibi. Anlamları da örtük bu yüzden. Asla içinde bulunduğum durumu tanımlayamazlar. Ama yine de sabah güneş odamdan içeri giriyor.